God. Daar geloof ik in. Ik ben katholiek opgevoed. Ik hoefde van mijn mama niet elke zondag naar de kerk maar ging in mijn jonge jaren wel met Kerst naar de kerk, en Pasen soms ook. En Aswoensdag, als we zin hadden. Die laatste reden zorgde er eigenlijk voor dat we steeds minder naar de kerk gingen. Ik vind het ook niet nodig om verplicht naar de kerk te gaan. Wel bidden we altijd als mijn opa en oma erbij zijn voor en na het eten. Super cool was dat vroeger, want mijn broertje (of ik) mocht dan hardop bidden, trots dat je was als het dan eindelijk eens goed ging. Ook cool vond ik het vroeger om met aswoensdag wel een kruisje te halen en veertig dagen te gaan vasten, samen met mijn opa en oma. Alle snoepjes die ik kreeg aangeboden werden opgeborgen en vaak duurde het zo’n twee weken tot ik mijn voorraad stiekem al had opgesnoept. Ja, ik ben niet de beste gelovige die je tegen zal komen maar ik geloof wel dat er een God bestaat.
Ik geloof dat wie goed doet, goed ontmoet. Mijn opa en oma zijn 81 en 86, zijn na de oorlog naar Nederland verhuisd en hebben hier hun leven opgebouwd. Niks in hun eigen taal blijven praten, gewoon de taal van de locals leren en dankbaar zijn. Ja, ze hebben hun kinderen natuurlijk opgevoed met de Indische keuken en manier van leven, maar zes dagen per week stond er Hollandse pot op tafel. Mijn opa heeft tot zijn pensioen bij de PTT gewerkt, iets waar hij nog steeds trots over praat; hij heeft gewerkt voor zijn geld. Mijn oma heeft van een vreemd land haar thuis gemaakt en daar haar kinderen opgevoed. Om die redenen heb ik zeer veel respect voor mijn opa en oma en geloof ik in ze, geloof ik dat je heel gelukkig oud kan worden, en dat dit ook kan met een levenspartner; ze zijn dit jaar 58 jaar getrouwd.
Verder geloof ik in;
de liefde, niet in de ware;
monogamie;
artsen, ik slik toch liever een pilletje dan dat ik geld uitgeef aan een Yomanda wannabee;
de aantrekkingskracht van de uitverkoop;
All Stars & Starbucks, ja ik geloof dat ik daar geld voor moet uitgeven;
Een moment, lastig. Er zijn zoveel momenten in het leven welke je altijd bij blijven en welke belangrijk voor je zijn. Ik denk, nog steeds, dat 17 augustus 2009 voor mij een heel belangrijk moment in het leven was. Het tekenen voor mijn eigen kamer.
Ik deel geen kamer met tien huisgenoten, ik deel 30 m2 helemaal met mijzelf. In juni besloot ik dat het tijd was om op kamers gegaan, mijn moeder steunde dit besluit en ik besloot me in te schrijven voor een nieuwbouw project aan de rand van Utrecht. Ik kreeg te horen dat ik 400e op de lijst was voor de 270 appartementen die op dat moment opgeleverd zouden worden. Ik mocht langs komen om een “voorbeeld” kamer te zien maar moest er rekening mee houden dat ik pas in de ronde erna een kamer zou krijgen. Ik was behoorlijk verbaasd toen ik in juli alsnog het bericht kreeg dat ik mijn eigen kamer kreeg en op 17 augustus om 9:00 uur werd verwacht om te tekenen.
Daar zat ik, 9:00 uur ‘s ochtends. Na uitleg over de vele sleutels die ik zou krijgen en het pakket informatie was het tijd voor mijn krabbel. Achter me zat mijn volledige vertegenwoordiging in de vorm van mama, broertje, stiefpapa en champagne. Die champagne ging tien minuten later open, mijn broertje wist meteen mijn kamer leed toe te brengen door de kurk tegen mijn plafond te schieten. Een half uur daarna zaten we bij de MacDonalds te ontbijten, redelijk aangeschoten. Wat wil je anders met champagne op een lege maag en een hittegolf buiten. Niet aan te raden. Daarna een dag gaan schilderen ook niet, mijn plafond zal nooit meer volledig wit worden.
Ik woon nu zo’n jaar in mijn huisje en heb sinds 17 augustus geleerd volwassen te worden, dat de huur elke maand betaald moet worden en dat dagelijks een half uur douchen duur is. Ik heb een week na de 17e symbolisch de deur bij mijn mama thuis dichtgetrokken toen ik samen met mijn knuffelbeer richting mijn nieuwe huisje vertrok om er voor het eerst te slapen.
Via deze weg wil ik mijn mama van harte bedanken voor de steun en haar creatieve geest, zij heeft toch voor het grootste deel van mijn inrichting hier gezorgd. Mijn stiefpapa voor de vele ritjes naar Ikea en het leggen van de vloer, moet vast lastig geweest zijn met mij als assistente. Broertje voor het totaal niet netjes schilderen van mijn muren. Gelukkig wist hij wel hoe je een IKEA kast in elkaar moet zetten, die van mij valt langzaam uit elkaar. Als laatste wil ik papa/stiefmama/stiefzusjes bedanken voor het meest geweldige uitzet cadeau, een wijnvoorraad waar ik nog steeds niet doorheen ben maar heerlijk is! En de rest van Utrecht wil ik bedanken voor het geweldige uitzicht wat ik heb!
Ik heb het al vaker naar voren zien komen bij anderen maar ook ik ben iemand die niet maar één beste vriend/vriendin heeft. Om te beginnen bij de basisschool, ik had er genoeg vriendjes en vriendinnetjes maar zoals het vaak gaat verwaterde het contact zodra iedereen naar een andere middelbareschool ging. Op dit betreffende middelbareschool heb ik vrij weinig vriendinnen gehad, één echte eigenlijk, I. Dankzij I. ben ik ook P&A gaan studeren, ik zie haar dus nog regelmatig. Grappig is wel hoe je anders ‘op kan groeien’, waren we toen we twaalf waren twee precies dezelfde meisjes, nu zeven jaar later zijn we twee totaal verschillende jonge vrouwen.
Een ander vriendinnetje is eentje die ik bij P&A heb leren kennen, M. Met haar kan ik heerlijk roddelen over klasgenootjes, biertjes drinken en mensen bekijken, liefst allemaal tegelijkertijd. M. heb ik leren kennen toen zij eens spontaan vroeg of ik met haar wilde lunchen, ik kende haar wel van gezicht en naam maar verder niet. In de twee jaar die volgen hebben we lief en leed met elkaar gedeeld en wisten we van elkaar beter wat er op de stage van de ander gebeurde dan de stagebegeleider.
Bij AEGEE heb ik de meeste van mijn ‘dagelijkse’ vriendjes en vriendinnetjes leren kennen. Zo is er G., mijn mentor ‘papa’ en mede Indo. Aangezien hij een verdieping boven mij woont is het makkelijk om hem te bellen als ik geen zin heb om te eten, als ik iets kwijt moet of me simpelweg verveel “ga je mee mensen kijken” is dan de vraag, iets wat heel makkelijk is als je op 16 hoog boven een tippelzone woont. Naast G. heb ik ook I. leren kennen. I. is mijn stapmaatje, mijn zusje, mijn Gossip Girl partner in crime. I. en ik zijn twee kleine kinderen en wekken op borrels veel irritatie op als we elkaar zien; “OH MY GOD, I MISSED YOU! I KNOW. HOW ARE YOU? OH MY GOD, I’TS BEEN TO LANG CHICKA!”. Zij is mijn Serena, ik ben haar Blair. Voor de mensen die Gossip Girl niet volgen, zie onderstaande trailer voor meer info (voor die mensen die wel kijken maar in Nederland meekijken,SPOILER ALERT!)
Naast deze verschillende personen heb ik nog meer vriendjes en vriendinnetjes waarmee ik drankjes kan drinken, bij ga eten, uit kan huilen, mee kan lachen, dronken mee kan worden en veel meer. Ook is er Jouke waarmee ik toch wel de meeste wijntjes drink, die het meeste van mij weet en letterlijk de eerste die ik bel zodra ik een kans krijg. En mijn mama, die ik daarna direct bel als er wat is, of als er niks is en ik gewoon hallo wil zeggen. Nee, mijn leven zou veels te saai zijn met één beste vriend of vriendin.
